Κρυφτό – Δισακιά Μαριαλένα

Δεν θυμάμαι πότε ήταν η πρώτη φορά

που στα σπλάχνα της μπήκα.

Είχε τον καθρέπτη από μέσα

αντανακλώντας σκοτάδι.

Έκλεινε με υπόκωφο θόρυβο.

Μάτια γεμάτα πρόσωπα και φόβο.

Παλτό κρεμασμένο.

Σφηνώνει στην μύτη κόκκους ναφθαλίνης και θυμό.

Διαβάστε περισσότερα …