μαμα

Κούν(ι)α – Κατερίνα Δήμτσα

Ήταν τότε η εποχή που δυσκολευόμουν να κάνω κούνια μόνη μου. Εσύ έβαζες όλη τη δύναμή σου για να φτάσω όσο πιο ψηλά γίνεται. Δε σταματούσες ωσότου η άκρη του παπουτσιού μου κατάφερνε ν’αγγίξει τα σύννεφα (έστω τα φύλλα του απέναντι δέντρου). Προσπαθούσα κι εγώ να μην σε απογοητεύω, δεν ήθελα να με θεωρείς δειλή, μα πάνω απ’όλα αχάριστη.

Διαβάστε περισσότερα …