παραμύθι

ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΔΙΧΩΣ ΝΟΗΜΑ ΜΑ ΜΕ ΔΙΔΑΓΜΑ – Θ.Δ. Τυπάλδος

Δεν γνωρίζει κανείς όμως αν κατάφερε να φάει εκείνους που μέσα στην κουΐντα γυρνούσαν και θέριευαν. Ο λαός τώρα, μη ξέροντας τι του είχε γραμμένο η μοίρα, έμεινε ατάιστος να γυρνά γύρω-γύρω απ’ το εργοστάσιο των αναπτήρων μέχρι που τον  έφαγε το κοριτσάκι.

Διαβάστε περισσότερα …
το άστρο της θάλασσας

Το άστρο της θάλασσας – Θ.Δ.Τυπάλδος

Τα δόντια των γυναικών είναι τόσο γοητευτικά αντικείμενα…
…που θα πρέπει να τα δούμε σαν ένα όνειρο ή μια στιγμιαία αγάπη
Τόσο όμορφη! Κυβέλη;
Είμαστε για πάντα χαμένοι στην έρημο του αιώνιου σκότους.
Πόσο όμορφη είναι

Διαβάστε περισσότερα …
Χήρα βοηθείας

Χήρα βοηθείας – Μιχαλόπουλος Γιώργος

Στα χέρια μας μεγαλώνουν τα παιδιά,ακουμπάνε οι εξαντλημένες αντοχές,
παίρνουμε το χαρτί της απόλυσης,
το φυλλάδιο με τις οδηγίες επιβίωσης,
στα ίδια αυτά χέρια που μας κρατάνε σφιχτά τις νύχτες χαρίζουμε περιποίηση,
κι όταν αιμορραγούν από τις πληγές των ασθενειών,
τα κοιτάμε περίλυποι.

Διαβάστε περισσότερα …

Η ΣΥΝΩΜΟΣΙΑ – Θ.Δ. Τυπάλδος

Ένας πελιδνός προσκυνητής στης Μέκκας τις ανηφόρες, στέκεται και στοχάζεται από πού βγαίνει η Αστάρτη. Μεθυσμένα αποδημητικά πουλιά, κλωσούν τον Αύγουστο στου Φλεβάρη τις χειροπέδες. Μεταμφιεσμένη κοπέλα, (μεταμφιεσμένη σε κάποια άλλη), στήνει την πραμάτεια της έξω από χωματερή δημοσίων θεαμάτων. Προσέχει τη σκιά της μη και χτυπήσει πάνω σε τζάμι ραγισμένο. Μεταφορείς μεταφέρουν μία ξύλινη κούκλα.

Διαβάστε περισσότερα …
Λάζαρος

ΤΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ – Νίκος Βαραλής

 Γνωρίζω το ρείθρο που πηγάζει
 το τρεμάμενο χέρι που γράφει ένα ποίημα
 το λυπημένο βλέμμα που χαϊδεύει ένα λουλούδι
  και για αυτό όταν έφευγες
 έβλεπα στα μαλλιά σου μια σιωπή
 μια ευγενική κραυγή του χρόνου
 κι ήξερα πως θα χαθούμε.

Διαβάστε περισσότερα …
Δασος

Βαστίλη – Δάσος – ΜΑΡΙΑ ΣΚΟΥΛΟΥ

Ρημαγμένες πέτρες απ’ τον ανθρώπινο πόνο εξεγερμένη ζωή χαραγμένη στην ανάγλυφη μνήμη, χαοτικά κενά, που έχουν παραδοθεί στην ακρωτηριασμένη δικαιοσύνη στα χέρια της νεκρής ξύλινης κούκλας που έγραφε τον επίλογο κάθε επεισοδίου.

Διαβάστε περισσότερα …
αναποφασιστη

Αναποφάσιτη – Φιλαρέτη Βυζαντίου

Πώς με παιδεύει σήμερα ο ήλιος
Ανοιχτό παράθυρο τα μάτια σου
μέλισσες οι σκέψεις βουίζουν ασταμάτητα
νιώθω έρημη από συναισθήματα
τριγυρνώ στο σκαμμένο χώμα του μεσημεριού
αναποφάσιστη

Διαβάστε περισσότερα …
Ζεστή σοκολάτα

Ζεστή σοκολάτα – Νικόλας Παπανικολόπουλος

Ζεστή σοκολάτα. «Φύγε!» της είπε… «και μη τολμήσεις να γυρίσεις πίσω ξανά. Θα σε χτυπήσω!»… Και της έκλεισε κατάμουτρα τη πόρτα. Ο κρότος ακούστηκε ανακουφιστικά στα αυτιά της. Από τα μάτια της κυλάγανε δάκρυα, οι[…]

Διαβάστε περισσότερα …
Ζαγοραίου

Δυό βήματα – Ισμήνη Ζαγοραίου

Δυο βήματα… Εκείνο το φεγγάρι σα  γη μεγάλο Δύο βήματα και  Δεν το ΄φτασες ποτέ  ούτε με ξόρκια ούτε με ιδρώτα Δεν το ΄φτασες και έφτασες στο τέρμα. Τέλος χρόνου Τέλος παράτασης Τέλος δρόμου Και[…]

Διαβάστε περισσότερα …
Naif ποίηση

Αδημοσίευτα… -Βασίλης Βασιλειάδης

Αυτοί οί άνθρωποι
ακροάζονται τόν κόσμο από απόσταση
δέν βυθομετρούν τά πράγματα
κατοικημένοι καθώς είναι από τήν ειρωνία καί τήν ηρεμία τής μή συμμετοχής
δέν δείχνουν νά τρελαίνονται
ούτε από χαρά
ούτε από θυμό
έτσι μεγάλωσαν

Διαβάστε περισσότερα …
Δημιουργία

Δημιουργία – Χριστόφορος Τριάντης

Η δημιουργία είναι σαν ένα διάφανο σπίτι. Οι τοίχοι του είναι στερεωμένοι με πνοές ανέμων, μύθων και ιστοριών (παλαιών ημερών). Στις κόγχες υπάρχουν ζωγραφιές. Παριστάνονται: όνειρα, χθόνια χρώματα κι έναστρες νύχτες που γεννούν σκιάσεις και αχνοφωτίζουν τη ρυμοτομία.
Άχρονοι σκελετοί λέξεων είναι «ατάκτως ερριμμένοι» στην αυλή.

Διαβάστε περισσότερα …
ρυτιδα

Η ΡΥΤΙΔΑ – Χριστόφορος Τριάντης

    Η ΡΥΤΙΔΑ   Ένα αλισβερίσι είναι η ζωή. Μια κληρονομημένη ρυτίδα στο μέτωπο που καρφώθηκε μετά από καιρό (λίγο ή πολύ δεν έχει σημασία ). Ξαπόμεινε μέχρι το τέλος ως υπενθύμιση : όλα[…]

Διαβάστε περισσότερα …