Μαουρα

Το μονοπάτι των κοχυλιών – Μάουρα Ρομπέσκου

Μιλήσαμε για ώρα σαν να ήμασταν οι καλύτερες φίλες στον κόσμο. Ύστερα μου είπε εκείνη να περιμένω και βούτηξε από την τρύπα στο βάθος της σπηλιάς, [από εκείνη που είχε συρθεί μέσα] γυρνώντας λίγο αργότερα με ένα δώρο. Ένα μεγάλο λευκό μαργαριτάρι, περασμένο σε μια πλεγμένη τούφα των μαλλιών της. Μου το φόρεσε και βουτήξαμε μαζί στο νερό. Το μαγικό μαργαριτάρι μου επέτρεπε να αναπνέω κάτω από το νερό.

Διαβάστε περισσότερα …
καλυμμαύχι

Το καλυμμαύχι – Μέμη Καρυώτου

«Τι ήθελε να πει ο πατέρας; Ποιό σπίτι; Το σπίτι στο χωριό; Να μη βραχεί; Ναι, σίγουρα το σπίτι στο χωριό. Νόμιζα πως δεν είχε μείνει τίποτα εκεί μέσα. Τα είχαν πάρει όλα οι γυναίκες των αδελφών μου, τα περισσότερα τα πέταξαν, άλλα τα πούλησαν στο παζάρι, δεν πρόλαβα να κρατήσω τίποτα….. αχ πατέρα, αν ήξερες…. δεν ήξερες. Τώρα ξέρεις.

Διαβάστε περισσότερα …
χορός

Ο χορός – Αντώνης Θ. Παπαδόπουλος

Ο χορός Χόρευε σαγηνευτικά.Φλόγα γινότανε θαρρείςκι άπλωνε για να κάψει τα κορμιά μας.Είχαμε πια παραδοθεί,τις προσταγές της περιμένοντας,σαν τον Ηρώδη εκείνον.Μα το κορίτσι τίποτα δεν πρόσεχε,ολότελα δοσμένο στο χορό του.Ας πιω, λοιπόν,ένα διπλό ακόμααπό τα[…]

Διαβάστε περισσότερα …
στέλεχος

Στέλεχος επιχειρήσεων – Θανάσης Κρεμασμένος

Χειμωνιάζει, η ώρα άλλαξε κι αυτός νύχτα μπαίνει στο γραφείο
και νύχτα βγαίνει απ’ αυτό.
Βλέπει τη μέρα και τη ζωή να περνούν βιαστικά,

Διαβάστε περισσότερα …
Νυχτωδία

Νυκτωδία – Δώρα Μεταλληνού

Νυκτωδία Οι σκιές πλήθαιναν στο νερό ,το χρώμα του μουντό και οι πέτρες στο βυθό χαθήκανε,Μια βάρκα φεγγάρι κωπηλατούσε στο μαύρο φόντο τ’ ουρανού, τα φαναράκια του άναβαν ένα, ένα Δίχως να βιάζονται τρεμόπαιζαν λίγο[…]

Διαβάστε περισσότερα …
Κασετες

Οι Κασέτες κι εγώ… – Θανάσης Κρεμασμένος

Είχε χάλια ήχο και ακόμα χειρότερο ρεπερτόριο: Κλαρίνα μέχρι τελικής πτώσης και λαϊκά του νταλκά και της ξενιτιάς. Θεωρώ απίθανο αυτές οι γαϊδουροκασέτες να βγήκαν με ροκιές ή έστω Θεοδωράκη.

Διαβάστε περισσότερα …
ανεμωνα

Το μονοπάτι – Τάκης Πάνος

Μαράθηκαν στα χιόνια του Απρίλη
τα κόκκινα φτεράκια σου θαρρώ
σαν σβήνεται απάνεμα σιμά σου η νιότη
σαν φεύγει η ζωή στο δειλινό
πριν φύγουν οι άνθρωποι μονάχοι
σαν βγουν στο δρόμο τον στερνό
μικρή μου ανεμώνη πως ρίζωσες μονάχη
πως άνθισες σε δίσεκτο καιρό

Διαβάστε περισσότερα …