Ταύτι.συ – Κατερίνα Δήμτσα

Περιμένω να έρθει η κατάλληλη στιγμή -αυτός όχι, όχι αυτός- και κάνω κύκλους στο δωμάτιο δαγκώνοντας τα χίλια μου. Κάθομαι στο δωμάτιο και διαπιστώνω πόσο φωτεινός φαίνεται ο τοίχος από ‘δω και πόσο σκούρα η κουρτίνα -αν περάσεις απ’έξω δε θα σε δω.

Διαβάστε περισσότερα …

Καλοκαιρια.ζω – Κατερίνα Δήμτσα

Εγώ ξέρεις, δε θέλω να ζω βλέποντας μέχρι τρια εκατοστά μακριά, μου κάνει λάθος. Λάθος να ζω ως ταριχευμένη ψυχή, σαν ένα μαραμένο άνθος σ’ένα ποτήρι που δεν σταματούν να του αλλάζουν το νερό με την ελπίδα πως θα ζωντανέψει και πάλι. Δε θέλω να καθημερινώ, να μαρτυρώ την αποφυσικοποίηση της φύσης και τον απανθρωπισμό του ανθρώπου, κάπου είναι λάθος.

Διαβάστε περισσότερα …

«Δεν είμαι σαν τις άλλες» – Κατερίνα Δήμτσα

Ως εσωτερικευμένος μισογυνισμός ορίζεται η πεποίθηση που έχουν οι γυναίκες μιας κοινωνίας αφενός οτι τα στερεότυπα, τα προτυπα και οι ρόλοι που προωθεί η κοινωνία αναφορικά με τη γυναικεία συμπεριφορά είναι απαραίτητο να ακολουθούνται από κάθε γυναίκα, αφετέρου ότι στην περίπτωση που η στάση και οι επιλογές μιας γυναίκας δεν θεωρούνται «αρμόζουσες» θα δεχτεί την κατάκριση των υπολοίπων.

Διαβάστε περισσότερα …
body positivity

Διαφορετικότητα ή περιγραφή; – Κατερίνα Δήμτσα

Βιώνουμε την αισθητική που έχει καταλήξει να ορίζει την κουλτούρα μας μοιρασμέη σε τέλεια φωτοσοπαρισμένα σώματα και υπέροχα πλαστικά πρόσωπα. Πάνω απ’όλα η κυρίαρχη άποψη του «πώς πρέπει να είσαι για να είσαι σωστή γυναίκα» είναι εγκληματικά περιορισμένη στο βαθμό που αποκλείει τους περισσότερους τύπους σωματότυπων.

Διαβάστε περισσότερα …
μαμα

Κούν(ι)α – Κατερίνα Δήμτσα

Ήταν τότε η εποχή που δυσκολευόμουν να κάνω κούνια μόνη μου. Εσύ έβαζες όλη τη δύναμή σου για να φτάσω όσο πιο ψηλά γίνεται. Δε σταματούσες ωσότου η άκρη του παπουτσιού μου κατάφερνε ν’αγγίξει τα σύννεφα (έστω τα φύλλα του απέναντι δέντρου). Προσπαθούσα κι εγώ να μην σε απογοητεύω, δεν ήθελα να με θεωρείς δειλή, μα πάνω απ’όλα αχάριστη.

Διαβάστε περισσότερα …
la vie d adele

Για τη Ζωή της κάθε Αντέλ – Κατερίνα Δήμτσα

Η ηθική συνείδηση έχει στόχο να συντηρεί τη ζωή, όχι να την φυλακίζει σε κουτάκια και να σπρώχνει πράγματα κάτω από το χαλί. Μας ενοχλεί ηθικά ένας έρωτας που παίρνει σάρκα, αναπτύσσεται και πεθαίνει στις οθόνες μας και δεν μας προβληματίζει που είμαστε μονίμως οι καλύτεροι κράχτες. Αλλά στο όνομα της ηθικής μπορούμε να κράζουμε σωστά; Είναι το ίδιο λογικό με το ότι κάνουμε πόλεμο για την διατήρηση της ειρήνης.

Διαβάστε περισσότερα …

Ωρες κοινής ησυχίας – Κατερίνα Δήμτσα

Το μέσα μου είναι σεισμογενής περιοχή.

Έχω ένα κόμπο στο λαιμό μου.Τα χέρια μου είναι τρύπια,οι στιγμές γλιστράνε,δεν μπορώ να τις κρατήσω.Μ’εκδικείται ο χρόνος όταν λείπεις.Θα ήθελα να πεις κάτι,να κάνεις κάτι να με φέρεις πίσω…αλλά δε βαριέσαι…ποτέ δε μιλήσαμε αληθινά…

Διαβάστε περισσότερα …

Ιστορία για κρεμμύδια, κλάματα και τρένα – Κατερίνα Δήμτσα

Κλαίω κυρίως για να ρουφήξω το δάκρυ του κοριτσιού και να το κάνω δικό μου. Κι επειδή δεν υπάρχει κανένας στο βαγόνι που να θελήσει να πάρει το δικό μου κλάμα, έτσι όλα τα δάκρυα του κόσμου πρέπει να μπουν μέσα μου και να βγουν από τα δικά μου μάτια. Και κλαίω για ένα άλλο παιδί που τρανταζόταν από τους λυγμούς και κόντευε να γίνει μπλε κάποια μέρα σε μια παραλία ακόμα κι αν ήταν εξίσου άγνωστο κι όμως ήταν παιδί κι άρα δικό μας. Και γιατί κάπου θα κλαίει κι ένα τρίο παιδί, που δε θα δω ποτέ το πρόσωπό του, που δεν μιλάμε την ίδια γλώσσα, αλλά είναι ένα παιδί που κλαίει.

Διαβάστε περισσότερα …
neoi

Ανασκ-όπ-ιο – Δήμτσα Κατερίνα

Κάθε γενιά που ακολουθεί περιορίζεται ακόμα περισσότερο στο μικρόκοσμό της, την αφορούν μόνο τα πάρτυ, τα ξενύχτια ,οι εκδρομές φαινομενικά γεμάτη ζωή και αφήνει την πραγματική ζωή βορά στα χέρια άλλων, εκείνων των «κακών-άλλων» που ευθύνονται για τα λάθη της αλλά και η ίδια δεν γνωρίζει καλά-καλά ποιοι είναι.

Διαβάστε περισσότερα …
τέχνη

Καλλιτεχνική από…ποίηση – Κατερίνα Δήμτσα

Την υπεροψία μας,την τάχα μου ανοιχτόμυαλη νοοτροπία μας, τις κουλτουριάρικα ντυμένες συντηρητικές μας σκέψεις,την δήθεν αγάπη μας και την ανθρωπιά που την παζαρεύουμε ελιτίστικα,παρακαλώ μακριά από την Τέχνη.

Διαβάστε περισσότερα …

Σκόνη στις νερατζιές – Δήμτσα Κατερίνα

Τώρα που φτιάχνει ο καιρός, τις μέρες που δεν αυτονομείται αλλά ακολουθεί το ημερολόγιο

μη μένετε σπίτι, ανοίξτε παράθυρα, πόρτες και μυαλά, βγείτε έξω,

περάστε τη μέρα στο πάρκο της γειτονιάς και γίνετε ο αδέσποτος γάτος

ζήστε τον δρόμο που καθημερινά διανύετε για να πάτε στη δουλειά

και ζωγραφίστε εικόνες από τις κολλημένες τσίχλες το πεζοδρόμιο, παρατηρήστε τους ανθρώπους.

Διαβάστε περισσότερα …