Περνώντας – Δισακιά Μαριαλένα

Μαριαλένα (3)

Περνώντας


Γίναν οι φλέβες σκοινιά

ρυτίδιασε το κόκκαλο του χρόνου
ράγισε ο ουρανίσκος
στο χάδι του καφέ
κι αυτή η μαύρη τρύπα του χάους  
 σε κρατά αιχμάλωτο στην πνοή της
πνίγοντας σε
κάθε φόρα
σε απαισιόδοξες χάρες βροχής κι αχαριστίας
άλλες φορές αυτός ο πόνος
στο πάνω μέρος του κεφαλιού
σε τρυγά σαν μέλισσα πολύβουου χρόνου
καθορίζοντας την τελευταία στιγμή
της ανάμνησης.

 

Δισακιά Μαριαλένα

 

Γεννήθηκα στην Αθήνα και από όταν θυμάμαι τον εαυτό μου γράφω, όπως οι περισσότεροι από εμάς. Δεν γράφω τίποτε ιδιαίτερο, και τίποτε πρωτότυπο, απλά αγαπώ την γραφή.  Αγαπημένοι μου ποιητές αυτοί του μεσοπολέμου, γενιά του 1930. Εκφράζω όλα μου τα συναισθήματα με γραφή. Γράφω παντού εκτός από το σπίτι μου. Συνήθως στα Μ.Μ.Μ , σε καφετέριες, πάρκα ακόμα και καταμεσής του δρόμου. Αγαπώ την Θάλασσα για την ελευθερία που προσδίδει. Εκεί γράφω ακόμα περισσότερο.

Θα χαρώ πολύ να γράφετε σχόλια που θα βοηθήσουν στην δημιουργία εποικοδομητικού διαλόγου. Τών παθών κρίσει καί ασκήσει περιγιγνόμεθα, πρότερον δέ ή κρίσις εστί. (Με την κρίση και την άσκηση κυριαρχούμε πάνω στα πάθη μας, μα η κρίση είναι το πρώτο). - Πλούταρχος