Χώρος χωρίς χρόνο – Χάρης Παπασάββας

 

Εισέπραξα τα ολέθρια

επίχειρα των ονείρων μου,

τώρα ανεμόδαρτος σκάβω

κάτω απ’ την σκεπή του δέρματος

και ανασύρω τις  χρωματοβολές

των γενεών του ουράνιου τόξου.

 

Αποχαιρετώ με ωδές μέσα απ’ τις κουρτίνες

το τελευταίο λαμπύρισμα της δύσης

χωρίς λάδι και λιβάνι

και στον ήχο της καμπάνας του εσπερινού

κόβω το κοτσάνι του καημού.

 

Ο ορίζοντας μου γίνεται

ένα αραχνοΰφαντο χράμι στο λιόγερμα.

 

Ευφορικός οίστρος με περιβάλλει, διττής υπόστασης ,

αθωότητας και ενοχής στα ξανθιά ξάγναντα

των δειλινών του φθινοπώρου .

 

Η μοστραρισμένη ηδονή συσκοτίζει το μέλλον

ενώ έρωτας και νόστος με Εδεμική αρμονία 

συμβαδίζουν στην πόρπη της αγάπης

μέχρι την επόμενη αναπνοή των στίχων.

 

Με τα μάτια αγγιζόμαστε

λίγο πριν τον ουρανό κοιμίσουμε

για την έσχατη κρίση των επιλογών μας.

 

Κλείσε τα μάτια μου ω νύχτα

είδα την ρεκλάμα να τρεκλίζει

στα κεραμίδια της αλήθειας.

 

Χώρος χωρίς χρόνο,

μάταια λάξευα την υπομονή,

έμεινε ορφανή

η ποθούμενη στιγμή της γεωμετρίας.

Τουλάχιστον το φως είναι

ακόμη ριζωμένο στην ψυχή μου.

 

ΧΑΡΗΣ ΠΑΠΑΣΑΒΒΑΣ

20/10/2017

Το ποίημα  “ΧΏΡΟΣ ΧΩΡΊΣ ΧΡΌΝΟ” κατέλαβε την τρίτη (3) θέση στον

36ο Πανελλήνιο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών  για το έτος 2017.

Θα χαρώ πολύ να γράφετε σχόλια που θα βοηθήσουν στην δημιουργία εποικοδομητικού διαλόγου. Τών παθών κρίσει καί ασκήσει περιγιγνόμεθα, πρότερον δέ ή κρίσις εστί. (Με την κρίση και την άσκηση κυριαρχούμε πάνω στα πάθη μας, μα η κρίση είναι το πρώτο). - Πλούταρχος