Ταξ.ήδη – Κατερίνα Δήμτσα

Ακολουθούσαμε ένα χαρτί, ζωγραφισμένο με μολύβι και κάθε τόσο στήναμε κι από λίγο. Αφήναμε πίσω πόλεις ξυλογλυπτες , δαση με άκαρπες βελανιδιές,  πεθαμένα λιβάδια.

Κι ύστερα τις μεγάλες ερήμους. Η αιώνια ιστορία της φθοράς. Όλα ήταν μεγαλύτερα εκεί κι εμείς δεν χωρίσαμε στα μεγαλύτερα. 

Κάποτε • Κάποτε πίναμε θάλασσα κι αν πνιγομασταν δεν πείραζε.  Θυμομασταν και ψάχναμε, ψάχναμε και ξεχνουσαμε• οι άνθρωποι δεν συγχωρούν απλώς ξεχνούν• οι άνθρωποι δεν ξεχνούν απλώς συγχωρούν. 

Κι όταν κουραστήκαμε απασφαλισαμε τις πόρτες . Κι έτσι απλά θα άρχιζε ο κόσμος, το Ραδιόφωνο θα έπαιζε κι εμείς θα χορεύαμε. 

Ρεαλιστικά ιδεαλίστρια και εκνευριστικά υπερκινητική μέσα στη δική μου νιρβάνα. Όταν αδυνατώ να ταξιδέψω κανονικά χάνομαι σε ταξίδια του μυαλού απολαμβάνοντας τις τάσεις φυγής μου. Γράφω γιατί αλλιώς θα σκάσω.
Τμημα Φιλολογιας | Φιλοσοφικη Σχολη | Πανεπιστημιο Αθηνων

Θα χαρώ πολύ να γράφετε σχόλια που θα βοηθήσουν στην δημιουργία εποικοδομητικού διαλόγου. Τών παθών κρίσει καί ασκήσει περιγιγνόμεθα, πρότερον δέ ή κρίσις εστί. (Με την κρίση και την άσκηση κυριαρχούμε πάνω στα πάθη μας, μα η κρίση είναι το πρώτο). - Πλούταρχος