Σοφία – Ελένη Κιούπη

Σοφία

Σοφία

 

Τώρα που σβήσανε τα φώτα της γιορτής
και μείναμε μοναχές πες μου
Πότε σκοτώθηκε η μέρα στα μάτια σου
Πότε οι δειλές άθλιες αντοχές σου
εξαφανίστηκαν και σ’ άφησαν
αφύλαχτη πόλη στον εχθρό παραδομένη
Πότε η ελπίδα σου κόπηκε
στα δυό και το χαμόγελο σκίστηκε στη μέση …
Ήταν την ώρα που ήρθες
στο κρεβάτι μου με λευκό μακρύ φόρεμα
και μου κούνησες το χέρι
Ήταν την ώρα που οι ανατριχίλες
άνοιγαν λαγούμια στον τοίχο και
έπεφταν με τρομακτικό θόρυβο στο κενό
Ήταν εκείνη η ώρα που ένας λυγμός
με ξερίζωνε αφήνοντάς με στον αέρα
Ανέβαινε από τον Άδη
και πέρασε σα μούδιασμα χειρουργικό
το φράγμα των δοντιών μου
και τραβώντας με απ’ τα μαλλιά με γκρέμισε
και ζω ακρωτηριασμένη
Πως να τον ζεστάνω αυτόν τον θάνατο πες μου!


Ελένη Κιούπη


Θα χαρώ πολύ να γράφετε σχόλια που θα βοηθήσουν στην δημιουργία εποικοδομητικού διαλόγου. Τών παθών κρίσει καί ασκήσει περιγιγνόμεθα, πρότερον δέ ή κρίσις εστί. (Με την κρίση και την άσκηση κυριαρχούμε πάνω στα πάθη μας, μα η κρίση είναι το πρώτο). - Πλούταρχος