Σαρκοφάγος – Δισακιά Μαριαλένα

                                               

Σπαθιά ανεβήκαν στο λαιμό,

και πνίξανε το «μείνε».

Κοράλλια βυθού οι ανάσες μου

αιμορραγούν στον αέρα.

Χώνω το πρόσωπό στο μαξιλάρι

ουρλιάζω.

Με μαστιγώνουν τα πούπουλά

την ώρα που δραπετεύουν.

Σαρκοφάγος το κρεβάτι

που θεριεύει.

Καταπίνει το κορμί

σε άυλη υπόσταση.

Θερίζει  η καρδιά

τον κάμπο της λογικής.

Ξαναβλέπω το ξεχαρβαλωμένο πιάνο

των παιδικών μου χρόνων.

Τα χέρια σου παγωμένα

ιδρώνουν το κορμί μου.

Καρδιοχτυπώ στην αναμονή

της νεκρής ματιάς σου.

Ερωτευμένη ξανά και

εσύ από πηλό.

Λιμοκτονεί

αχάιδευτο το σώμα!

 

Το ποίημα μου «Σαρκοφάγος»

έχει συμπεριληφθεί στην πρώτη ποιητική μου συλλογή

«Στροβιλισμοί της Αστάρτης»

Απο τις Εκδόσεις Λευκό Μελάνι

 

 

Θα χαρώ πολύ να γράφετε σχόλια που θα βοηθήσουν στην δημιουργία εποικοδομητικού διαλόγου. Τών παθών κρίσει καί ασκήσει περιγιγνόμεθα, πρότερον δέ ή κρίσις εστί. (Με την κρίση και την άσκηση κυριαρχούμε πάνω στα πάθη μας, μα η κρίση είναι το πρώτο). - Πλούταρχος