Πάρκο – Δισακιά Μαριαλένα

 

                                             

Θέλω να πάμε σε εκείνο το πάρκο…

Θυμάσαι;

Στα βράχια,

να κάτσεις επάνω τους

και να μιλάς… να μιλάς….

Να πάψεις να με τιμωρείς …

και εγώ… εγώ να κάθομαι στο χώμα

να σ ακούω ….να σ ακούω!

Και να…. εκεί που όλα θα είναι όνειρο

θα πιάσει μια βροχή ,

από αυτές που σε μαστιγώνουν,

Να ξεγυμνώσω την ψυχή μου

ξαπλώνοντας στο χώμα.

Η βροχή να γίνει ένα με τη γη ,

ένα με μένα ,

ένα με τα μάτια σου.

Η απόλυτη αγκαλιά.

Να χαθώ στη φωνή σου,

βλέποντας στα μάτια σου ,

πως με έχεις συγχωρέσει.

Να βουλιάξω μέσα τους και να σβήσω,

ακούγοντας σε να μου τραγουδάς!

Θα άντεχες;

 

Το ποίημα μου «Πάρκο»

θα συμπεριληφθεί στην ποιητική μου συλλογή

που είναι υπό έκδοση.

 

Θα χαρώ πολύ να γράφετε σχόλια που θα βοηθήσουν στην δημιουργία εποικοδομητικού διαλόγου. Τών παθών κρίσει καί ασκήσει περιγιγνόμεθα, πρότερον δέ ή κρίσις εστί. (Με την κρίση και την άσκηση κυριαρχούμε πάνω στα πάθη μας, μα η κρίση είναι το πρώτο). - Πλούταρχος