Μια κόλαση στην Αυστραλία – Κατερίνα Δήμτσα

Οι πυρκαγιές στην αυστραλιανή ήπειρο είναι ένα τακτικό φαινόμενο, ιδιαίτερα τους καλοκαιρινούς μήνες. Αλλά αυτή η πύρινη κόλαση που βλέπουμε τις τελευταίες ημέρες να εκτυλίσσεται, ξεπερνά κάθε προηγούμενο, ψήνει το δέρμα σου μέσα από τους τίτλους των σχετικών ειδήσεων.

Γιατί οι πυρκαγιές είναι χειρότερες, άνευ προηγουμένου;
Οι τελευταίοι δώδεκα μήνες στην Αυστραλία είναι οι ξηρότεροι και μάλιστα εν μέσω μια εξουθενωτικής ξηρασίας, που είχε πλήξει την ήπειρο. Η βλάστηση σε τμήματα της Νότιας Νέας Ουαλίας ήταν ήδη ξεραμένη, λόγω των χαμηλότερων επιπέδων βροχοπτώσεων και των υψηλότερων από τις συνήθεις για την εποχή θερμοκρασιών. Οι συνθήκες ήταν πιο ευνοϊκές από ποτέ για την καταστροφή, κάθε φυσική ισορροπία είχε διαταραχθεί. Από το 1960, ο ετήσιος αριθμός των ημερών με καύσωνα σε όλη την Αυστραλία έχει διπλασιαστεί (σύμφωνα με την περιβαλλοντική έκθεση “Be prepared: Climate change”), γεγονός που επιμηκύνει την περίοδο υψηλής επικινδυνότητας για πυρκαγιές.

Είναι η κλιματική αλλαγή ηλίθιε!
Για την κλιματική αλλαγή ακούγαμε χρόνια. Θυμάμαι στο δημοτικό ακόμα μας ενημέρωναν για την περιβαλλοντική καταστροφή και τη διατάραξη των οικοσυστημάτων. Κανείς δεν έδινε σημασία, ούτε παιδί, ούτε ενήλικας. Γιατί πιστεύαμε πως ο άνθρωπος θα καταφέρει να επιβληθεί στη Φύση, να την υποδουλώσει και να ρουφήξει το αίμα της ανενόχλητος, χωρίς εκείνη να προβάλει αντίσταση. Για άλλη μια φορά υπερεκτιμήσαμε τις δυνάμεις μας, η υπεροψία και το αδηφάγο ον μέσα μας δεν μας άφησε να δούμε ότι δεν είμαστε άλλο, παρά ένας μικρός κρίκος στην φυσική αλυσίδα και πέσαμε στην πλάνη της απόλυτης εξουσίας. Ο πλανήτης μας ανήκει να τον κάνουμε ό,τι γουστάρουμε. Ε;

Όμως η Μάνα Γη σήκωσε κεφάλι. Παρ’όλα αυτά άνθρωποι εξακολουθούν να ισχυρίζονται πως ούτε τώρα είναι η κατάλληλη περίοδος να συζητήσουμε για την κλιματική αλλαγή, γνωρίζω ανθρώπους που δεν πιστεύουν καν πως συμβαίνει. Δεν είμαι θυμωμένη μαζί τους, είμαι απλά πολύ φοβισμένη. Δηλαδή, αν ακόμα πιστεύεις πως η περιβαλλοντική καταστροφή είναι ένα αστείο, δε θέλω να σε πείσω για το αντίθετο, αλλά σε διαβεβαιώνω πως αυτό συμβαίνει γύρω μας, δολοφονήσαμε τη Ζωή και τώρα σχολιάζουμε τον φόνο ιντερνετικά.

Είναι η κλιματική αλλαγή ηλίθιε  Είναι ο άνθρωπος ή μάλλον είναι ο καπιταλισμός.
Ακούω να επιρρίπτονται ευθύνες στην ανθρωπότητα συλλήβδην, σα γένος, λες κι οι Ινδιάνοι λόγου χάρη, που λάτρευαν τη φύση ως θεό και ζούσαν σε πλήρη αρμονία με το ιερό περιβάλλον δεν ήταν άνθρωποι, ας πούμε. Όχι. Αληθινός ένοχος είναι ένας: ο καπιταλισμός. Όσον αφορά την Αυστραλία, η κυβέρνησή της εξακολουθεί να προωθεί κι άλλες εξορύξεις κι ερημοποίηση της γης, αυτή την αλήθεια κρύβει μέσα στις δηλώσεις της.

Η περιβαλλοντική καταστροφή δεν προσγειώθηκε ξαφνικά, σαν μετεωρίτης και δεν καταλαβαίνω γιατί μας σοκάρει τόσο που η Φύση δεν κατέθεσε τα όπλα της και μας τρίβει στη μούρη το “παρακαλώ άνθρωποι, σταματήστε να με ξεσκίζετε”. Δηλαδή τι σκατά περιμέναμε; Χτίσαμε ένα πολιτικό κι οικονομικό σύστημα στο οποίο η Μητέρα Γη είχε αλλεργία και δεν σταματήσαμε να την εκθέτουμε σε αυτό, δεν την προστατεύσαμε από την αλλεργιογόνο ουσία του καπιταλισμού. Κάθε προσπάθεια και πολιτική για την προστασία του περιβάλλοντος είτε καταλήγει σε αποτυχία και μεταφράζεται μονάχα σε κονδύλια για να γεμίζουν τσέπες, είτε παραμελείται εν καιρώ, αφού κανείς δεν το παίρνει ζεστά.

Οι πιο εξειδικευμένοι περιβαλλοντολόγοι γνωρίζουν τη ύπαρξη ενός δυσβάσταχτου προβλήματος στην λειτουργία της καπιταλιστικής οικονομίας, που οδηγεί σε περιβαλλοντική υποβάθμιση: Ο καπιταλισμός αναπτύσσεται εκμεταλλευόμενος ως επί το πλείστον μη ανανεώσιμους φυσικούς πόρους ή χρησιμοποιεί ανανεώσιμους ταχύτερα απ’όσο μπορούν να αναπληρωθούν. Επίσης έχουμε μια τεράστια ποσότητα αποβλήτων που γεννάν η παραγωγή, συσκευασία και πώληση εμπορευμάτων.

Το καπιταλιστικό σύστημα δεν υφίσταται χωρίς το αχόρταγο “όραμα της συνεχούς ανάπτυξης”, αυτός είναι άλλωστε ο πυρήνας του. Δεν υπάρχει λύση αν βλέπουμε τον κόσμο σε αυτό το πλαίσιο, για να συντηρηθεί είναι αναγκαίο οι άνθρωποι να είναι στην υπηρεσία του χρήματος, αλλιώς το σύστημα θα βαρέσει μπιέλα.

Και μας μάθανε ότι εκτός καπιταλισμού δεν μπορούμε να ζήσουμε. Ακόμα και χωρίς πλανήτη να πατήσουμε, λέμε “με το χρήμα θα επιβιώσουμε, θ’αγοράσουμε στην τελική ένα οικόπεδο στον Αρη”. Γιατί όλα όσα δημιούργησε η Φύση είναι αναλώσιμα και στη διάθεση μας, νομίζουμε. Και ξεχνάμε βέβαια πως κι εμείς δεν είμαστε τίποτα άλλο πέρα από ένα ακόμη δημιούργημά της. Που υφίσταται ελάχιστα χρόνια συγκριτικά μ’ εκείνη. Και μάλλον της βγήκε ελαττωματικό. Κι αν κάτι μας έμαθε ο νόμος αγοράς- ζήτησης είναι πως αργά ή γρήγορα, τα ελαττωματικά προϊόντα, αποσύρονται από τον κατασκευαστή. 

Θα χαρώ πολύ να γράφετε σχόλια που θα βοηθήσουν στην δημιουργία εποικοδομητικού διαλόγου. Τών παθών κρίσει καί ασκήσει περιγιγνόμεθα, πρότερον δέ ή κρίσις εστί. (Με την κρίση και την άσκηση κυριαρχούμε πάνω στα πάθη μας, μα η κρίση είναι το πρώτο). - Πλούταρχος