Λυγμός – Σοφία Κοντογεώργου

Λυγμός

 

Κλάμα ο ήχος της καμπάνας

Λυγμός ,

στα στήθια της ημέρας που ξημέρωσε

Κυλάει το δάκρυ

στ’ ανοιγμένα πέταλα των λουλουδιών

Σ’ ένα σταυρό

κρεμασμένη η σωτηρία μας

Ξαπλωμένη μέσα στ’ άνθη

η ψυχή μας

Τ’ άρωμα του μύρου

θυμιατίζει τη ζωή μας

Σε μια πανδαισία χρωμάτων

η φύση καρτερεί να γιορτάσει

και σιωπά

Οι άνθρωποι φοράμε τα στολίδια μας

τη γύμνια μας να κρύψουμε

της προδοσίας

να θαμπώσει το αμάρτημα

Βαδίζουμε το δρόμο της εξιλέωσης

χωρίς για τίποτα

να χουμε μετανιώσει .

13-4-2017

 

Σοφία Κοντογεώργου

 

Θα χαρώ πολύ να γράφετε σχόλια που θα βοηθήσουν στην δημιουργία εποικοδομητικού διαλόγου. Τών παθών κρίσει καί ασκήσει περιγιγνόμεθα, πρότερον δέ ή κρίσις εστί. (Με την κρίση και την άσκηση κυριαρχούμε πάνω στα πάθη μας, μα η κρίση είναι το πρώτο). - Πλούταρχος