Κρυφτό – Δισακιά Μαριαλένα

Δεν θυμάμαι πότε ήταν η πρώτη φορά

που στα σπλάχνα της μπήκα.

Είχε τον καθρέπτη από μέσα

αντανακλώντας  σκοτάδι.

Έκλεινε  με υπόκωφο θόρυβο.

Μάτια γεμάτα πρόσωπα και φόβο.

Παλτό κρεμασμένο.

Σφηνώνει στην μύτη κόκκους ναφθαλίνης και θυμό.

Το ξέπλεναν δάκρυα χαμένης προσωπικότητας.

Στέγνωνε  με σιωπές ανύπαρκτης αξιοπρέπειας.

Στην ξύλινη κρεμάστρα.

Ατσαλάκωτο.

Στον καθρέπτη καυχώταν  την  αέναη αχρηστία.

 

 

Το ποίημα μου «Κρυφτό»

θα συμπεριληφθεί στην ποιητική μου συλλογή

που είναι υπό έκδοση.

 

 

 

Θα χαρώ πολύ να γράφετε σχόλια που θα βοηθήσουν στην δημιουργία εποικοδομητικού διαλόγου. Τών παθών κρίσει καί ασκήσει περιγιγνόμεθα, πρότερον δέ ή κρίσις εστί. (Με την κρίση και την άσκηση κυριαρχούμε πάνω στα πάθη μας, μα η κρίση είναι το πρώτο). - Πλούταρχος