Θλίψη – Τριάντης Χριστόφορος

Θλίψη

ΘΛΙΨΗ

 

Ω , θλίψη, κατακερματισμένη πιάνεις κάθε μεριά του τοίχου.
Δεν αφήνεις ούτε μια στάλα φως να ζωντανέψει πάνω του.
Ακυρώνεις κάθε ίχνος ιστορίας που είχε ζωγραφιστεί στις ταπετσαρίες από κάποια τυχαία χαρά .
Κι ύστερα απλώνεσαι γενναιόφρονα στις ασθμαίνουσες εικόνες και στα κρεβάτια, ξασπρίζοντας τα όνειρα (μικρά ή μεγάλα).
Στις οροφές, τα αόρατα κηροπήγια προτίμησαν τη ληθοποιό αυτοκτονία .
Μεγάλη είσαι θλίψη, οι κινήσεις σου γίνονται χορευτικές, θανατερές, άχρωμες και σκληρές.
Είσαι η παγωμένη λέξη που μεταμορφώνεται σε σημαία κανιβάλων,
σαν ξεκινούν να σκυλεύουν το μυστήριο της ύπαρξης, χυδαία κι αποτρόπαια.

Έχεις δύναμη βαρβαρικού στρατού, εκπαιδευμένου να σκορπά τον φόβο και το σκοτάδι.
Τη θέληση για το τίποτα προτάσσεις ως αρχή τής ελευθερίας κι όχι την καλοσύνη των ματιών (και της ψυχής ).
Καθορίζεις τα αποτελέσματα των αιτιών, πριν ακόμα γίνουν καταπονημένες πράξεις .
Και αφού ακυρώσεις τις προσδοκίες (πράγμα εύκολο), ανεβάζεις στους θρόνους των -από μηχανής- θεών,
σκύβαλα, γελωτοποιούς, με μορφές αλλόκοτες, να γαυγίζουν και να στηλιτεύουν κάθε σκέψη που γεννά ομορφιά ,
κάθε στοχασμό που ξεπερνά το γήινο και το χθόνιο τελείωμά σου .
Θέατρο μισανθρωπίας, δίχως μολιερικές καθάρσεις.

Ω , θλίψη , αντάμα με την απελπισία ανοίγεις το παράθυρο τού χρόνου κι αναρωτιέσαι πόσο θα χτυπάς τις στιγμές ,
τις μνήμες και τα φιλιά που δεν δόθηκαν.
Έτσι και αυτά ξέμειναν σαν χαλασμένα ρολόγια,
γαντζωμένα σε πληγωμένα δέντρα (ή πεθαμένα) υλικό για ζωγραφικούς πίνακες άνευ χρωμάτων και μηνυμάτων.

 


Τριάντης Χριστόφορος

Ο Χριστόφορος Τριάντης είναι εκπαιδευτικός και γράφει!

 

 

 

 

Γεννήθηκα στην Αθήνα και από όταν θυμάμαι τον εαυτό μου γράφω, όπως οι περισσότεροι από εμάς. Δεν γράφω τίποτε ιδιαίτερο, και τίποτε πρωτότυπο, απλά αγαπώ την γραφή.  Αγαπημένοι μου ποιητές αυτοί του μεσοπολέμου, γενιά του 1930. Εκφράζω όλα μου τα συναισθήματα με γραφή. Γράφω παντού εκτός από το σπίτι μου. Συνήθως στα Μ.Μ.Μ , σε καφετέριες, πάρκα ακόμα και καταμεσής του δρόμου. Αγαπώ την Θάλασσα για την ελευθερία που προσδίδει. Εκεί γράφω ακόμα περισσότερο.

Θα χαρώ πολύ να γράφετε σχόλια που θα βοηθήσουν στην δημιουργία εποικοδομητικού διαλόγου. Τών παθών κρίσει καί ασκήσει περιγιγνόμεθα, πρότερον δέ ή κρίσις εστί. (Με την κρίση και την άσκηση κυριαρχούμε πάνω στα πάθη μας, μα η κρίση είναι το πρώτο). - Πλούταρχος