Διαδρομές Νο 1- Δισακιά Μαριαλένα

τρένο

Κάτι μέρες σαν την σημερινή μου αρέσει πολύ να κυκλοφορώ με ΜΜΜ .
Παίζω εκείνο το παιχνίδι που έπαιζα μικρή. Βλέπω γύρω-γύρω και φτιάχνω ιστορίες. Να όπως η κυρία απέναντί μου. Μένει στην Κηφισιά. Την συνοδεύει η αλλοδαπή κυρία. Πάνε επίσκεψη υποχρέωσης. Έχει πάρει τα γλυκά της από γνωστό ζαχαροπλαστείο της περιοχής της. Στο κουτί από την φίρμα του καταλαβαίνω από που. Φορώντας τα “καλά” της ξεκίνησε για κάπου στο κέντρο. Κρατάει ψηλά το κεφάλι. Φοράει ακριβό σταυρό στο στήθος και ενημερώνει την κυρία δίπλα της πως δεν θα κάτσουν πολύ ώρα. Ίσα-ίσα να μην πουν πως δεν πήγε. Η άλλη έγνεψε καταφατικά και χασμουρήθηκε με απελπισμένο βλέμμα..
– Να ξέρεις ότι τα σπίτια μας τα νοικιάζουμε πιο ακριβά αυτά που είναι κοντά στους σταθμούς των τρένων.
-Γιατί; ρωτά η συνοδός.
-Γιατί μερικά βράδια κάποιο τρένο ξεφεύγει από τις ράγες και μπαίνει στα λυπημένα παιδικά δωμάτια σφυρίζοντας αδιάκοπα…αδιάκοπα…

 

Δισακιά Μαριαλένα

Θα χαρώ πολύ να γράφετε σχόλια που θα βοηθήσουν στην δημιουργία εποικοδομητικού διαλόγου. Τών παθών κρίσει καί ασκήσει περιγιγνόμεθα, πρότερον δέ ή κρίσις εστί. (Με την κρίση και την άσκηση κυριαρχούμε πάνω στα πάθη μας, μα η κρίση είναι το πρώτο). - Πλούταρχος