Ίσως – Δισακιά Μαριαλένα

Ίσως

 

 

 

Ίσως…

Δυο μάσκες

καμιά δεν έχει στόμα

 μια έχει κλεμμένα όνειρα

η άλλη σβησμένα μάτια

παλεύω με τον πιανίστα για το ρυθμό της θλίψης

Δεν με νοιάζει που δεν θα κοιμηθώ ξανά

ούτε καν θα φέρω αντιρρήσεις

στα κάγκελα – χέρια της μετάνοιας

θα ζω

φέρνω στα μάτια μου

ξανά και ξανά το παραμύθι των άλλων

χωρίς δικαιολογία γνωρίζοντας

ότι η μικρή πικρή γεύση της σοκολάτας

στον ουρανίσκο μου

δεν αφήνει περιθώρια κέρδους

στην ανύπαρκτη όραση των τρένων

που ορμούν στο τούνελ της χυδαιότητας του χρόνου.

Μαριαλένα Δισακιά

 

Γεννήθηκα στην Αθήνα και από όταν θυμάμαι τον εαυτό μου γράφω, όπως οι περισσότεροι από εμάς. Δεν γράφω τίποτε ιδιαίτερο, και τίποτε πρωτότυπο, απλά αγαπώ την γραφή.  Αγαπημένοι μου ποιητές αυτοί του μεσοπολέμου, γενιά του 1930. Εκφράζω όλα μου τα συναισθήματα με γραφή. Γράφω παντού εκτός από το σπίτι μου. Συνήθως στα Μ.Μ.Μ , σε καφετέριες, πάρκα ακόμα και καταμεσής του δρόμου. Αγαπώ την Θάλασσα για την ελευθερία που προσδίδει. Εκεί γράφω ακόμα περισσότερο.

Θα χαρώ πολύ να γράφετε σχόλια που θα βοηθήσουν στην δημιουργία εποικοδομητικού διαλόγου. Τών παθών κρίσει καί ασκήσει περιγιγνόμεθα, πρότερον δέ ή κρίσις εστί. (Με την κρίση και την άσκηση κυριαρχούμε πάνω στα πάθη μας, μα η κρίση είναι το πρώτο). - Πλούταρχος